Gdy w 2006 roku pojawił się nowy Bond, wielu nie wierzyło, że Daniel Craig udźwignie mit 007. Zbyt surowy, zbyt mało elegancki, zbyt prawdziwy. Ale właśnie o to chodziło. Casino Royale to film, w którym hazard jest nie tłem, tylko metaforą człowieka, który przestaje udawać, że ma wszystko pod kontrolą.
Bond w tej wersji nie tańczy z kieliszkiem martini. On się myli, dostaje w twarz, krwawi i… uczy się. Poker, w który gra z Le Chiffre’em, to nie tylko pojedynek o pieniądze. To wojna nerwów, w której stawką jest lojalność, miłość i ego.
Sceny w kasynie to mistrzostwo napięcia. Każdy gest – poprawienie mankietu, uniesienie brwi – to komunikat. Muzyka cichnie, kamera krąży wokół stołu, a widz czuje, że tu nie chodzi o karty, tylko o prawdę. Bond po raz pierwszy nie gra maską, gra sobą.
„Casino Royale” redefiniuje postać agenta. Wcześniejszy Bond był figurą doskonałą, nietykalną. Craigowy Bond to ktoś, kto uczy się blefować przed innymi, ale przestaje blefować przed sobą. To jego największe ryzyko: emocjonalne, nie finansowe.
Scenariusz świetnie to podkreśla. Vesper Lynd nie jest klasyczną „dziewczyną Bonda”. Jest partnerką, która potrafi rozbroić go jednym spojrzeniem. W relacji między nimi gra toczy się dalej, nawet gdy żetony znikają.
Reżyser Martin Campbell prowadzi film jak partię pokera: otwarcie (zimny Londyn), rozwinięcie (tropikalne kasyno), kulminacja (miłość i zdrada). Każda scena coś odkrywa, ale zostawia niewypowiedziane napięcie.
Casino Royale to też film o kontroli i jej utracie. Bond, który zawsze miał plan, nagle zostaje bez mapy. A kiedy w finale traci wszystko, nie ma już odwrotu do roli chłodnego agenta. Od tej pory wie, że każda misja ma cenę, a każda gra kończy się rachunkiem, którego nie da się zapłacić w żetonach.
To najbardziej „ludzki” Bond w historii – taki, który nie boi się przegrać. Bo tylko ktoś, kto raz przegrał, rozumie, że stół nigdy nie jest po twojej stronie.